Najczęstsze zaburzenia rozwoju u dzieci

 Zaburzenia rozwoju u dzieci mogą wynikać z wad fizjologicznych, genetycznych, ale także mogą mieć charakter emocjonalny czy somatyczny. Niektóre z zaburzeń mogą prowadzić do zaburzenia w funkcjonowaniu społecznym dziecka. Do najczęstszych deficytów rozwojowych należy zaliczyć te z zakresu narządu wzroku, słuchu, zmysłu równowagi oraz dotyku.

Zaburzenia rozwoju – na czym polegają?

Jak zostało wspomniane, deficyty rozwojowe u dzieci zazwyczaj przybierają charakter zaburzeń percepcji. Zaburzenia percepcji wzrokowej mogą przejawiać się w zaburzonej analizie i syntezie wzrokowej. Dziecko zaczyna miewać trudność w postrzeganiu i wyodrębnianiu kształtów, np. nie będzie potrafiło poprawnie przerysować danej figury, a literki będzie pisało w odbiciu lustrzanym. W tym obszarze zaburzeń, dzieci nie potrafią również układać elementów w sposób przestrzenny.
Kolejnym rodzajem deficytu rozwojowego są zaburzenia percepcji słuchowej. W tym wypadku zachodzą nieprawidłowości z zakresu analizy i syntezy dźwięku. Objawiają się on np. jako niezdolność do rozumienia mowy. Dziecko nie potrafi odbierać informacji na wskutek uszkodzenia sensorycznych ośrodków mowy, ani też wyrażać swoich myśli słowami. Następny deficyt wiąże się z zaburzeniami orientacji przestrzennej. Dziecko nie potrafi rozróżniać kierunków, nie orientuje się, która strona jego ciała jest lewa, a która prawa.
Wszystkie te zaburzenia prowadzą do tego, że dziecko może mieć poważne trudności w szkole, gdzie deficyty zostaną ubrane w formę dysleksji (trudności w nauce czytania oraz pisania), dysortografii (trudność w poprawnej pisowni), czy dyskalkulii (trudność w wykonywaniu działań arytmetycznych). Warto wiedzieć, że dysleksja rozwojowa jest przede wszystkim wynikiem braku podjęcia działań korekcyjnych u dziecka we właściwym czasie. Objawy można zaobserwować w najmłodszych latach życia dziecka.

Jakie są symptomy dysleksji rozwojowej?

Im wcześniej zostaną wykryte objawy zaburzeń, tym lepiej. W pierwszym roku życia, dysleksja może powodować opóźniony lub niestandardowy rozwój ruchowy u dziecka. Maluch nie raczkuje, lub jego napięcie mięśniowe jest obniżone. Co więcej, pewne pierwotne odruchy wrodzone, jak np. odruch Babińskiego nadal się utrzymują. Między 2. a 3. rokiem życia, dziecko miewa problemy z równowagą i chodzeniem. Znacznie później zaczyna biegać oraz mówić. Występują nieprawidłowości w takich czynnościach jak mycie się czy zapinanie guzików. W wieku przedszkolnym nierówności nadal się utrzymują, dziecko nie radzi obie w zabawach ruchowych, ma zaburzoną orientację schematu własnego ciała, źle artykułuje głoski, ma trudności z zapamiętywaniem.

Zaburzenia emocjonalne, nerwicowe oraz mowy

Nie bez znaczenie jest system nerwowy dziecka. Zaburzenia rozwoje mogą mieć również podłoże emocjonalne. Zwykle ich przyczyną jest niesprzyjające środowisko rodzinne, brak odpowiedniej opieki itd. Zaburzenia rozwoju wynikające ze stanu emocjonalnego objawiają się deficytami w mowie czy nerwicy. Bezwzględnie wymagają leczenia farmakologicznego i nierzadko psychiatrycznego.
Istnieje kilka rodzajów nerwicy u dzieci, mianowicie są to nerwice ruchowe (tiki, lęki nocne, nawyki ruchowe – np. obgryzanie paznokci), wegetatywne (np. mimowolne moczenie się) oraz nerwice, które dają wiele objawów (fobia szkolna, neurastenia czy nerwica natręctw). Do zaburzeń emocjonalnych należy zaliczyć przede wszystkim nadpobudliwość ruchową (ADHD – wzmożone pobudzenie ruchowe i zaburzenia funkcji poznawczych) czy nieśmiałość.
Innymi nieprawidłowościami są zaburzenia rozwoju mowy, jak mowa opóźniona, mutyzm wybiórczy, czy jąkanie się.
Warto wiedzieć, jakie objawy towarzyszą najczęstszym zaburzeniom rozwojowym u dzieci. Wczesne wykrycie pierwszych symptomów, pozwoli na rozpoczęcie odpowiedniej terapii, dzięki której, dziecko będzie mogło nadrobić braki lub je złagodzić.